Bardzo Zimne Nóżki: 2014

niedziela, 9 marca 2014

Byle do wiosny

Wszystkie poniższe zdjęcia zrobiłam w promieniu 15 minut piechotą od domu.

Taki widok rozciąga się kilkaset metrów za naszym domem.

Bywa zimniej

Najbliższa okolica

Spacer z psem sąsiadki

Odśnieżanie drogi lodowej na rzece Mackenzie

-40C

-40C - samochodów się nie gasi (tu samochody zostawione z rana pod lokalną kawiarnią)

wtorek, 4 marca 2014

Poniżej parę zdjęć z najlepszego jak dotąd oglądania zorzy. Późnym wieczorem wyjechaliśmy na odnogę rzeki Mackenzie, na drogę lodową do Tuktoyaktuk. Pogoda nie rozpieszczała, bo było grubo poniżej -30 stopni, ale wysiedziałam na lodzie prawie godzinę.

Odkryte metodą prób i błędów podstawowe zasady robienia zdjęć przy ekstremalnym mrozie:

- nigdy nie dotykać aparatu ani statywu gołymi rękami, bo jest tak zimny, że "parzy" (czyli odmraża) skórę

- obowiązkowa kominiarka, z tych samych przyczyn, z których obowiązkowe są rękawiczki (w styczniu Kolin odmroził sobie nos robiąc zdjęcia, bo przytykał gołą twarz do aparatu)

- nie klękać na ziemi na dłużej niż kilkanaście sekund (ryzyko odmrożeń, nawet w ocieplanych spodniach)

- nie oddychać w pobliżu obiektywu, bo natychmiast się zaladza

- nie stać bez ruchu

- nie wnosić aparatu do samochodu, mieszkania itp. na przerwę, bo pokrywa się grubą warstwą szronu i trzeba potem czekać, aż odtaja, żeby móc dalej robić zdjęcia

- po skończonych zdjęciach zapakować aparat w plastikową torbę, to ponoć minimalizuje negatywny wpływ konedsacji przy wniesieniu aparatu do ciepłego pomieszczenia (to akurat wiedza z internetów)

Polecam klikać na poniższe zdjęcia i oglądać je w wersji full screen - wtedy najlepiej widać gwiazdy :)

W drodze do domu: widok z pobliskiego wzgórza, Inuvik zamglony, ale niebo bez chmurki.

wtorek, 28 stycznia 2014

Dłuższe dni

Na wstępie chciałam ogłosić wszem i wobec, że jestem teraz na Instagramie i tam postaram się codziennie wrzucić jakies zdjęcie, więc zachęcam do śledzenia mojego profilu. Staram się dodać instagaramowy guzik do bloga, ale na razie mi nie działa i nie wiem dlaczego.

Dni są coraz dłuższe. Za niecałe 4 miesiące słońce przestanie zachodzić. Ci, którzy mieszkają tutaj od lat mówią, że wieczny dzień jest dużo trudniejszy do zniesienia i bardziej wybijający z rytmu niż ciemność. Pożyjemy, zobaczymy. Arktyczne wschody i zachody słońca są niesamowicie kolorowe.

Z powodu natłoku zajęć i zwiększonego wymiaru godzin w mojej "poważnej" pracy musiałam w zeszłym tygodniu zrezygnować z sobotniej pracy w kawiarni. Trochę smutno, bo była to super zabawa, ale z drugiej strony nie mogę się doczekać dwudniowych weekendów. Mamy teraz na przechowaniu psa sąsiadki, więc jest dodatkowa motywacja, żeby spędzać więcej czasu na dworze. Temperatura ostatnimi czasy jest dość łagodna, w granicach -20; jednego dnia było nawet -5 stopni. Poniżej kilka zdjęć z ostatnich dni.

Węszenie w głębokim śniegu to trudna sprawa. Fot. K. Murray

Fot. K. Murray

poniedziałek, 13 stycznia 2014

Inuvik Sunrise Festival

W miniony weekend Inuvik świętował koniec trwającej miesiąc nocy polarnej. Były pokazy tradycyjnych tańców, koncert, parada skuterów śnieżnych, wielke ognisko, fajerewerki i inne atrakcje. Nie wszędzie udało nam się dotrzeć, głównie dlatego, że jak już niektórzy wiedzą, w piątek przyjęto mnie do Straży Pożarnej, która była odpowiedzialna za przygotowanie i obsługę ogniska i fajerwerków. Pogoda była wyjątkowo dobra, -26 stopni i bezwietrznie, więc odbywające się poza obrębem miasteczka, na skraju pola golfowego ognisko (tak, mamy tu pole golfowe, 3 dołki) i pokaz fajerwerków przyciągnęły całkiem spory tłum. Mimo względnie łagodnych warunków Kolin lekko odmroził sobie czubek nosa pozdczas robienia zdjęć od dotykania nim obudowy aparatu.